Studio Oriënt Bay in Oriënt Bay - Saint Martin

Ik weet eigenlijk niet goed waar ik moet beginnen...

We komen net van Philipsburg af met een geweldig carnavalsfeest en dan voelt de dag erna een beetje als een kater. Terwijl dat absoluut niet terecht is!

Oriënt Bay ligt in het Franse gedeelte en wat gelijk opvalt als we 's morgens de gordijnen open doen. Wat een zooi en wat een chaos. Natuurlijk zien we de zee en hebben we een mooi uitzicht. Maar we zijn verwend de laatste dagen en balen in eerste instantie best wel een beetje. Waar zijn we dan nu in terecht gekomen. Maar bij naderende inspectie is het resort in tweeën te delen. Oude meuk met vervallen gebouwen en een hoop puin en nieuwbouw wat er prachtig uitziet en pas geleden volledig gerenoveerd is. In eerste instantie heb je gelijk een mening klaar. Pff wat doen we hier. Maar gaande weg de dag wordt het allemaal duidelijker. Orkaan Irma (2017) was een categorie 5 orkaan. Die de bovenwindse eilanden volledig getroffen heeft. En vooral Saint Martin heeft de aller grootste schade geleden. Helemaal niets stond hier meer overeind. In en in triest. En je ziet gewoon dat de mensen hier het allemaal langzaam weer aan het opbouwen zijn met de middelen die ze hebben. Het is niet zoals bij ons, dat er een aannemer op gezet wordt en dat binnen een paar maanden een heel resort gerenoveerd is. Of dat de schade opgegeven kan worden aan de verzekering en dat na uitkering gelijk alles weer opnieuw opgebouwd kan worden. Daar hebben ze hier gewoon het geld, de mankracht en de middelen niet voor. En zodra je dat weet, ga je de omgeving met andere ogen bekijken. Dan zie je niet meer de zooi maar dan zie je wat ze al wel gedaan hebben. Je krijgt respect voor ze! Je staat weer met beide voeten op de grond.

Oké, als we eenmaal de conclusie hebben getrokken dat het niet zo is als in de folder (geen zwembad, geen supermarkt en geen restaurant) dan moeten er snelle beslissingen genomen worden. We spreken de uitvoerder van de herstel werkzaamheden en vragen naar de dichtstbijzijnde supermarkt (spulletjes halen voor ons ontbijt). Hij vraagt of we in het bezit zijn van een auto. We schudden alle drie van nee. Hij schudt ook zijn hoofd. Hij zegt zonder auto kan je hier niets.

Oké, dus we hebben een auto nodig. Hij gaat voor ons bellen. Binnen een uur zijn we bij onze accommodatie opgehaald, naar de verhuur maatschappij gebracht, papieren ingevuld en zijn we voor de komende dagen de trotse eigenaren van een Nissan March. Prima!

Gelijk gaan we boodschappen doen bij De Super U en rijden we vrolijk terug naar ons resort. Toch makkelijk zo'n auto. We moeten alleen oppassen voor de geiten en ezels die hier zomaar oversteken.

Na het ontbijt gaan we wandelen, langs het strand. Want dat blijft natuurlijk prachtig. En alle Beach barretjes zijn wel weer helemaal herbouwd en in volle glorie aanwezig. We lunchen ergens en wandelen daarna weer op ons gemakje terug. 's Avonds nog een wasje erin en eten we lekker stokbroodje met Franse kaasjes en drinken een goed wijntje.

De volgende dag ben ik al vroeg wakker. Weer de zenuwen. Het is weer testdag! Want we willen naar Anguilla en daarvoor moeten we nog steeds negatief testen. Tijdens het ontbijt eerst een zelftest. Alle drie negatief. Oké, dan durven we het aan en rijden we na het ontbijt naar een Covid test locatie. Papieren invullen, betalen, testen en wachten. Gelukkig ook hier, alle drie, negatief. Blijdschap overheerst. We kunnen morgen naar Anguilla. We moeten de Ferry nog boeken en ook het hotel moet nog besproken worden maar dat doen we vanmiddag. We gaan nu eerst terug naar het resort om onze spulletjes te pakken voor Island Pinel.

Pinel ligt 10 minuten rijden van ons vandaag. Dus hup weer in de auto en gaan.

Island Pinel is een onbewoond eiland in een prachtig natuurreservaat. Je moet er met een kleine Ferry naar toe. Eenmaal aangekomen kijken we onze ogen uit. Er woont hier niemand maar er zijn wel twee restaurants maar alles draait hier om het snorkelen. Het water is helderder dan kraanwater en de meest kleurrijke vissen zwemmen voorbij. Tijdens de overtocht zagen verschillende mensen zelfs een schildpad en een rog. Als we aankomen gaan we gelijk snorkelen. Wel om de beurt. Want in de meegenomen rugtas zitten toch onze telefoons, pasjes enz en als we die kwijt raken zijn we verder van huis. Dus we snorkelen om de beurt. Maar wat is het mooi. Ik ben toch al een visjes gek, dus ik ga helemaal uit mijn dak. Ook Johan en Robin hebben het goed naar hun zin en zien de ene mooie (grote) gekleurde vis na de ander.

Dan krijgen we honger en besluiten we wat te gaan eten. Gelukkig weten we een leuk plekje te bemachtigen. We bestellen eersteen biertje. Dan komt de menukaart. Dit eiland staat bekend om zijn lobster. Heerlijk! Maar ik doe het toch niet. € 8,50 per 100 gr. Nou ik zie die dingen voor me in de fuik liggen. Die wegen minstens 1,5 kg. Dat ga ik niet doen. Lobster eet ik nog wel een keer ergens anders hier op vakantie. Ik ben en blijf een Hollander he! [e-1f60a]

Gelukkig staan er nog genoeg andere lekkere dingen op de kaart. Er staat zelfs Champagne op de kaart. Dat is een lang gekoesterde wens van Robin. Hier heeft hij vanaf het moment dat we twee jaar geleden geboekt hadden, iedere maand geld voor opzij gezet, om op het mooiste plekje van onze vakantie te trakteren op een goede fles Champagne. [e-1f37e]

En dat is dus hier!

Het eten en de Champagne wordt gebracht en ontkurkt. Robin krijgt alle eer en de serveerster doet het geweldig. Wat een verwennerij. Altijd als wij, in ons gezin, iets te vieren hebben dan drinken wij Champagne. Nu dus ook. We proosten op onze droomreis en we zijn allemaal in en in gelukkig. We beseffen dat deze reis toch echt wel iets bijzonders is. Ik werd er zelfs een beetje emotioneel van. Muts die ik ben.

Natuurlijk wil Robin pronken met zijn fles. In het heldere water, met een sigaar en zijn (nog) afgetrainde lichaam. Wat is het toch een pracht jong! Johan en ik zijn meer dan trotst op hem.

Na het eten gaan we nog snorkelen en dan is het tijd om terug te gaan. Om 17.00 uur gaat de laatste Ferry terug dus we zorgen dat we om 16.00 uur klaar staan. Het is een beetje druk maar gelukkig kunnen we nog mee. We stappen in het autootje en zijn zo weer bij ons resort. Robin gaat gelijk douchen. Johan en ik kruipen achter de computer. Het voorbereidend werk voor Anguilla hadden we natuurlijk in Nederland al gedaan. We moeten nu alleen kiezen tussen twee hotels. Maar na lang twijfelen en alle voor en tegens tegen elkaar weg gestreept te hebben wordt het "Anguilla Great House Beach Resort" in Redezvous Bay.

De tijden van de Ferry hebben we ook al opgezocht. Ook heeft Johan een internationaal rijbewijs aangevraagd. Want ook hier willen we weer een auto huren zodat we heel het eiland, met al zijn Bounty stranden kunnen gaan ontdekken.

Na het zelfgemaakte diner, gaan we onze rugzakken weer inpakken en maken we een plan voor morgen. We zetten om 07.00 uur de wekker. En om 08.00 uur vertrekken we. Eerst langs de bakker en dan gaan we op pad. Het is ongeveer 18km rijden. Dus we zijn dan om ongeveer 09.00 uur in Marigot Bay. (je kan hier op dit eiland niet harder rijden dan in zijn drie [e-1f602])

In Marigot Bay vertrekt de Ferry naar Anguilla en kunnen we onze huidige huurauto inleveren. De vaart duurt 20 minuten. Dus als alles goed gaat, dan zijn we rond 11.00 uur morgen in Anguilla.

Spannend, we hebben er enorm zin in!

Kus van ons!